Er wonen nu twee zonen in ons nestje. Een grote zoon met een grote leeshonger en een kleine zoon die zijn leeshonger nog iets te letterlijk stilt. Hij eet boeken. Op de afwasbare en knuffelbare exemplaren mag hij naar hartenlust knabbelen en zabberen. De kartonboekjes worden enkel samen gelezen. Of hij mag er in kijken onder toezicht. Hij weet al heel goed wat NEE betekent. Hij kijkt me vanuit zijn ooghoek aan en brengt het kartonboek naar zijn mond. Als ik NEE zeg, begint hij te lachen. Maar als ik het boek in beslag neem zet hij het op een huilen. Het badboekje van Kikker dat ik hem als troost aanbied smijt hij boos op de grond...
Af en toe breng ik verslag uit van onze boekenavonturen op de weblog van boekbaby's.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten